Με μια πρώτη ματιά η απάντηση είναι Ναι. Αφού όλοι όσοι παίρνουν το πτυχίο Ιατρικής και τον τίτλο της ειδικότητος είναι ελεύθεροι να ανοίξουν ιδιωτικό ιατρείο, άρα στην Ελλάδα το επάγγελμα του ιδιώτη ιατρού είναι ανοικτό. Μάλιστα θεωρητικά τουλάχιστον, δεν χρειάζεται καν να έχουν κάνει ειδικότητα για να ανοίξουν ιδιωτικό Ιατρείο.

Η αλήθεια είναι όμως πιο πολύπλοκη:

Τα βασικά στοιχεία του επαγγέλματος ενός κλινικού Ιατρού, είναι η διάγνωση και η θεραπεία ασθενειών.

Και ας ξεκινήσουμε από την διάγνωση: Συχνά για την διάγνωση αρκεί η λήψη ιστορικού και η φυσική εξέταση. Όχι όμως πάντα. Πολλές φορές, χρειάζεται να γίνουν και εργαστηριακές εξετάσεις, αιματολογικές ή απεικονιστικές, οι οποίες κοστίζουν κάποια χρήματα, από λίγα έως πολλά. Τις πιο πολλές φορές όμως κοστίζουν μάλλον πολλά για τον Ασθενή, αν ο Ασθενής πει να τα πληρώσει όλα από την τσέπη του χωρίς την συμμετοχή, του ασφαλιστικού του Ταμείου.

Και ας πάμε στην θεραπεία:  Μερικές φορές, αρκεί να καθησυχάσει κανείς τον Ασθενή, ή να τον κάνει καλά με αποτελεσματικά αλλά και φθηνά φάρμακα όπως π.χ. ένα Depon. Δυστυχώς όμως τα Depon δεν φτάνουν πάντα. Συχνά ο Ασθενής πρέπει να πάρει φάρμακα που κοστίζουν περισσότερα χρήματα. Τις πιο πολλές φορές μάλιστα κοστίζουν και τα φάρμακα πολύ για τον Ασθενή αν ο Ασθενής πει να τα πληρώσει όλα από την τσέπη του.

Το αποτέλεσμα είναι το εξής: Ο Ασθενής προτιμά σαφώς να πηγαίνει σε Ιατρό που έχει σύμβαση με το Ταμείο του, έτσι ώστε να μην επιβαρύνεται με όλο το κόστος των διαγνωστικών και θεραπευτικών μεθόδων.

Αυτό βέβαια προσβάλει σε διαφορετικό βαθμό την κάθε ειδικότητα: Υπάρχουν ειδικότητες όπως π.χ. οι Ενδοκρινολόγοι που έχουν σχετικά φθηνά φάρμακα και τότε δεν τους νοιάζει και τόσο πολύ αν έχουν σύμβαση με το Ταμείο του Ασθενούς ή όχι. Μάλιστα, στην περίπτωση των ιδιωτών Ενδοκρινολόγων, που δεν έχουν σύμβαση με το Ταμείο του Ασθενούς, επικεντρώνονται κυρίως στον θυρεοειδή που συχνά θεραπεύεται σχετικά εύκολα και μάλιστα με φθηνά φάρμακα, ενώ αποφεύγουν τον Σακχαρώδη Διαβήτη που στην κατάληξή του απαιτεί συνήθως  ινσουλίνη η οποία είναι ακριβή αν πει ο Ασθενής να την αγοράσει από την τσέπη του. Μια άλλη ειδικότητα που ίσως να μην επηρεάζεται τόσο πολύ από το αν ο Ιατρός έχει σύμβαση με το Ταμείο του Ασθενούς ή όχι είναι οι Γαστρεντερολόγοι: Εδώ η φαρμακευτική θεραπεία είναι συχνά βραχύχρονη και ο Ασθενής αντέχει να την αγοράσει από την τσέπη του. Επίσης στις περισσότερες επαρχιακές πόλεις τα Νοσοκομεία δεν εκτελούν γαστροσκοπήσεις ή κολονοσκόπησεις. Έτσι οι ιδιώτες τις μονοπωλούν με αποτέλεσμα να έχουν σίγουρη πελατεία για Ιατρικές πράξεις για τις οποίες πληρώνονται καλά και μετρητά. Άλλες ειδικότητες όμως όπως η Γενική Ιατρική ή η Παθολογία έχουν πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα. Εδώ οι Ασθενείς είναι συνήθως ηλικιωμένοι και  χρόνιοι και παίρνουν κάθε μήνα φάρμακα που η λιανική τους τιμή είναι συχνά πάνω από 100 ευρώ. Αν ο Γενικός τους Ιατρός ή ο Παθολόγος τους, δεν μπορεί να τους συνταγογραφεί αυτά τα φάρμακα υπάρχει περίπτωση αυτοί οι άνθρωποι να τον επιλέξουν σαν μόνιμο Ιατρό τους, όσο καλός και αν αυτός είναι;

Το συμπέρασμα είναι ότι αν ο ιδιώτης Ιατρός δεν έχει σύμβαση με το Ταμείο του Ασθενούς είναι αρκετά πιο δύσκολο να έρθει ο Ασθενής στον Ιατρό αυτόν, και για ορισμένες ειδικότητες όπως η Γενική Ιατρική ή η Παθολογία είναι σχεδόν απίθανο. Με μερικά Ταμεία βέβαια μπορούν να κάνουν σύμβαση όλοι οι ιδιώτες Ιατροί. Με άλλα όμως (που είναι και πολύ βασικά) όπως π.χ. το ΙΚΑ, τώρα πια που πλήθυναν οι Ιατροί, απαιτείται συχνά χοντρό μέσο. Τα Ταμεία όμως με τα οποία μπορούν να έχουν σύμβαση όλοι οι Ιατροί (π.χ. ο ΟΠΑΔ ή το ΤΥΔΚΥ ή το ΕΤΑΑ)  έχουν σταματήσει να πληρώνουν και μερικά φτάσανε να χρωστούν στους Ιατρούς τα δεδουλευμένα 19 μηνών(!). Το ΙΚΑ πάλι στο οποίο ανήκει περισσότερο από το 50% του Ελληνικού πληθυσμού ειδικά στις πόλεις, το οποίο ΙΚΑ σε πληρώνει ανελλιπώς κάθε μήνα σαν Ιατρό και σου δίνει και το δικαίωμα να πληρώνεσαι μετρητά από τους ασθενείς του αν σε επισκεφτούν μετά την λήξη του ωραρίου σου, μπορούν να το έχουν μόνο λίγοι εκλεκτοί, όπως ήδη ανέφερα.  Όσο για την κίνηση που έγινε το Φεβρουάριο του 2011 και που κατέληξε στο να μπορούν οι συμβασιούχοι Ιατροί του ΟΠΑΔ να εξετάζουν μέχρι και 80 Ασθενείς του ΙΚΑ ανά μήνα: Αυτή η κίνηση άνοιξε το επάγγελμα για τις 4 πρώτες ημέρες κάθε μήνα. Εμένα τουλάχιστον τόσες μέρες μου παίρνει μέχρι να δω αυτούς τους 80 Ασθενείς του ΙΚΑ, οι οποίοι δεν ξέρουν κιόλας αν θα προλάβουν να με δουν τον επόμενο μήνα. Μπορεί, σαν χώρα, να ρίξαμε λίγο στάχτη στα μάτια των δανειστών μας αλλά το επάγγελμα πάντως δεν άνοιξε επί της ουσίας.

Παίζει βέβαια ρόλο και ο τόπος: Σε αγροτικά μέρη όπου υπάρχουν Περιφερειακά Ιατρεία ή Κέντρα Υγείας είναι πιο εύκολο να πάρει ο Ασθενής την συνταγή ενός ιδιώτη Ιατρού και να πάει  να του την συνταγογραφήσει και επίσημα (να του την “ξεπλύνει”) ο δημόσιος Γενικός Ιατρός . Παλαιότερα μάλιστα που δεν είχε δημόσιους ειδικούς Γενικής Ιατρικής, αλλά ψαρωμένους Αγροτικούς, αυτό  ήταν ακόμη πιο εύκολο. Στα αστικά όμως κέντρα, που δεν υπάρχουν Κέντρα Υγείας ή Περιφερειακά Ιατρεία, αυτό είναι αρκετά πιο δύσκολο, και έτσι το να επιβιώσει εκεί ένας Γενικός Ιατρός ή Παθολόγος που δεν είναι μέσα στο ΙΚΑ, έχει γίνει πια από δύσκολο έως αδύνατο. Μια εξαίρεση ίσως είναι αν είσαι σε πλούσιο τουριστικό μέρος και ζεις από τα μετρητά ή τις ιδιωτικές ασφάλειες των αλλοδαπών τουριστών που έρχονται λόγω πρόσκαιρων στραπάτσων.

Δεν συζητούμε για τους γεωγραφικούς περιορισμούς μετακίνησης μέσα στην ίδια την χώρα μας όπου παρατηρείται π.χ. το φαινόμενο να επιτρέπεται να εργάζεται ένας Ιατρός μια εβδομάδα στην Καβάλα και την άλλη στην Σουηδία αλλά να μην επιτρέπεται αντίστοιχα να εργάζεται στην Καβάλα και την Ξάνθη..

Εκ των άνω συνάγεται ότι το επάγγελμα του ιδιώτη Ιατρού θεωρητικά μεν είναι ανοικτό, στην πράξη όμως κλειστό και μάλιστα για να το ανοίξεις χρειάζεται συχνά να γλύψεις βολευτές.. Απλώς το πόσο κλειστό είναι, εξαρτάται από την ειδικότητα του καθενός αλλά και τον τόπο στον οποίο εργάζεται.

Τα αποτελέσματα βέβαια για την κοινωνία είναι τα ίδια όπως και με τα υπόλοιπα κλειστά επαγγέλματα: Ο χαμηλός ανταγωνισμός κατεβάζει την ποιότητα παροχής υπηρεσιών ενώ ανεβάζει συνολικά το κόστος. Ταυτόχρονα κρατά εκτός επαγγέλματος άξιους ανθρώπους που δεν καταδέχονται να γλύψουν για μια θέση στον Ελληνικό ήλιο...οπότε παίρνουν τα μάτια τους και φεύγουν στα ξένα..

Αργυρίου Αργύρης,
Γενικός Ιατρός,
http://www.argiriou.se

Κείμενο του Διευθυντή στο Κέντρο Υγείας Αλιάρτου, Γενικού Ιατρού, Δημήτρη Μιχάλη:

Οι Ιατρικοί Φορείς δεν δικαιούνται να ομιλούν.

Οι ιατρικοί φορείς δεν δικαιούνται να ομιλούν για την μεσαιωνική πρόταση σύμβασης του ΕΟΠΥΥ, αφού οι ίδιοι επί δεκαετίες, όχι μόνο ανέχτηκαν, αλλά και παρακάλεσαν για τέτοιου είδους σχέσεις εργασίας, μόνο που στόχευαν στο κερασάκι που ακολουθούσε ενώ τώρα, μάλλον αυτό το κερασάκι μαράθηκε. Και έτσι αντιδρούν.

Για να γίνω πιο σαφής (κυρίως για νεότερους που δεν βγήκαν στην εργασία ακόμη, αλλά και για παλαιότερους που δεν έχουν περάσει από ΙΚΑ, ΟΠΑΔ κ.λ.π,) θα αναφερθώ στην εμπειρία μου.
Νέος ειδικευμένος γιατρός λοιπόν ανοίγω ιατρείο στην Αθήνα και προσπαθώ να επιβιώσω. Δίχως κυκλώματα, δίχως μπάρμπα στην Κορώνη για να μπώ στο ΙΚΑ ή το ΤΕΒΕ (αυτά ήταν έως και τώρα τα Ταμεία που σε έφερναν κοντά στην κοινωνία γύρω σου).
Το Ιατρείο όμως δεν είναι μπακάλικο για να μπεί ο καθένας μέσα επειδή είναι δίπλα του, όπως θα έκανε αν βαριόταν να πάει ως το Super Market για να πάρει ζάχαρη.
Η σύμβαση με τον ΟΠΑΔ πάλι, λίγα μπορούσε να σου προσφέρει, αφού ο ασθενής πρέπει από κάπου να σε ακούσει, να σε μάθει ή να οδηγηθεί στο Ιατρείο σου κατ’ ανάγκην, επειδή έχεις σύμβαση με το Ταμείο (αλλά είπαμε, γιόκ ΤΕΒΕ, ΙΚΑ).
Έτσι αναγκάστηκα για 2 χρόνια να κάνω διάφορα (παράλληλα με το «ιδιωτικό ιατρείο»). Να εφημερεύω σε ιδ. Κλινικές, να φροντίζω γηροκομεία, να δουλέψω στο Interamerican Βοηθείας, στην «Πρόγνωση» (τηλεφωνική καθοδήγηση ασφαλιστικής εταιρείας), αλλά και αλλού.
Ώσπου έφτασε η μέρα που μπήκα στο ΙΚΑ (*) σαν οικογενειακός γιατρός (έβλεπα δηλαδή τους ασθενείς του ΙΚΑ στο Ιατρείο μου και όχι στο ΙΚΑ, με τα ίδια λεφτά που έπερναν και εκείνοι που τους έβλεπαν στο ΙΚΑ). Χρήματα ελάχιστα (δεν θυμάμαι ακριβώς, αλλά πραγματικά ελάχιστα, ουδεμία σχέση έχοντα με τα συζητούμενα για τον ΕΟΠΥΥ), χωρίς ασφάλεια, με υποχρέωση να κάνω και πρωινό και απογευματινό ιατρείο για τους ΙΚΑτζίδες.
Και Ω του θαύματος. Μέσα σε λίγους μήνες, παράτησα όλες τις άλλες δουλειές και σταμάτησα να νοιάζομαι για το πόσα θα χαλάσω για κάτι. Άρχισα με απλά λόγια να έχω λεφτά στην τσέπη μου. Σιγά -σιγά έγιναν τόσα που με αυτά που πήρα στο ΕΣΥ, ακόμη και ως Δ/ντής με φούλ εφημερίες, είναι ιεροσυλία αν προσπαθήσεις να τα συγκρίνεις.
(κάποιοι θα πούν: Τότε γιατί πήγες στο ΕΣΥ? Όσοι με ξέρουν, ξέρουν. Αλλά επειδή δεν είναι του παρόντος, δεν θα το αναλύσω. Τους καλώ να διασταυρώσουν τα δεδομένα με γνωστούς τους –αλλά ειλικρινείς- αν αμφιβάλουν).
Πώς έγινε αυτό? Ο ένας έστελνε τον άλλον να με δεί (εκτός Ταμείου) ή με ΟΠΑΔ. Οι επισκέψεις σε σπίτια (άρα πληρωτές) έγιναν καθημερινή υπόθεση (από ΙΚΑτζίδες και μη) και πάει λέγοντας. Άσε τις εταιρείες με παραϊατρικά υλικά και τους εκπροσώπους εργαστηρίων που έρχονταν και σου πρότειναν ποσοστά επί του τζίρου τους, από αποσταλμένους από σένα σε αυτούς. Αυτά δεν χρειάστηκε να τα χρησιμοποιήσω. Λίγω από θέμα αρχών, αλλά πολύ περισσότερο γιατί δεν είχα ανάγκη (σε χρήματα) να τους είμαι υπόχρεος.

Τι είπατε λοιπόν? Ο ψωρομισθός που έπαιρνα από το ΙΚΑ ήταν λίγος? Απατάστε. Πολύς ήταν. Ήταν το «φώλι» για να γενούν οι κότες τα χρυσά αυγά. Γι’ αυτό το φώλι, λίγα –πολύ λίγα- χρόνια πρίν, έπρεπε να βάλεις βουλευτή τουλάχιστον να μπείς στο ΙΚΑ, και ας μην έδινε τότε ΟΥΤΕ ΔΡΑΧΜΗ. Ναι, καλά διαβάσατε. Ούτε δραχμή.

Όλο αυτό το σκηνικό, δηλαδή συμβάσεις που ουσιαστικά ήταν εργαζόμενοι για το Ταμείο (ΙΚΑ, ΤΕΒΕ κυρίως), με ευτελή μισθό (και λίγο πιο πρίν με καθόλου) και χωρίς ασφάλιση, ποτέ δεν καταγγέλθηκαν, ποτέ δεν αμφισβητήθηκαν από το ιατρικό κίνημα, ούτε βέβαια και από αυτό των γιατρών του ΙΚΑ που ήταν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι και που δεν είναι καθόλου αδύναμο συνδικαλιστικά. Και όχι μόνο δεν αμφισβητήθηκε, αλλά απεναντίας προστατεύτηκε και υποστηρίχθηκε με ζέση. Γιατί? Γιατί όλοι ήξεραν ότι η σύμβαση με το ΙΚΑ –ΤΕΒΕ είναι το χρυσοφόρο φώλι. Ο μισθός και η ασφάλιση ήταν τόσο ασήμαντα μπροστά σε αυτά που θα έφερνε το φώλι που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να περιχαρακώσουν το χώρο να μη μπούν –ή δυνατόν- άλλοι μέσα και πέσουν οι «μετοχές» τους. Γι’ αυτό αντέδρασαν όπως θυμάστε και προ ΕΟΠΥΥ, όταν δόθηκε δυνατότητα και σε μη ΙΚΑτζίδες γιατρούς να «συναλλαγούν» με ΙΚΑτζίδες ασθενείς. Αισθάνθηκαν ότι εκπορθείτε το κάστρο τους.
Τώρα, έρχεται το κράτος και τους προτείνει συμβάσεις παρόμοιες με εκείνες του ΙΚΑ για τίς οποίες φιλούσαν κατουρημένες ποδιές πρίν. Κι όμως αυτές είναι κόκκινο πανί για το κίνημα. Γιατί? Απλά, γιατί τώρα που ο ΕΟΠΥΥ έχει σχεδόν όλα τα πρόβατα μέσα δεν θα υπάρχουν πρόβατα έξω για άρμεγμα (όχι σε τέτοιο βαθμό που ήταν πρίν τουλάχιστον) και άρα, ο μισθός αυτός, κινδυνεύει να είναι σχεδόν το πραγματικό τους εισόδημα. Πραγματικό πρόβλημα, συμφωνώ. Αλλά πρόβλημα γεννημένο από τους ίδιους με τις πρακτικές που ανέφερα, αλλά και με την συνομωσία τους στον ιατρικό πληθωρισμό που σχολίασα αλλού. (βέβαια, είμαι σίγουρος ότι κάποιο τρόπο θα βρούν να ξανααρμέξουν -όσο - όσο τα εντός του μαντριού πρόβατα, αλλά θα είναι λίγο σε σχέση με το πρίν).
Όταν όμως τόσο δολίως τόσα χρόνια έκανες το μακρυσταυρίτη και έλεγες ότι είναι εντάξει και με αυτό το μισθό, ποτέ δεν ομολόγησες ότι είναι εντάξει επειδή ουσιαστικά σου ανοίγει την πόρτα του μαντριού και σε αφήνει να αρμέξεις –ανήθικα- τα ανυπεράσπιστα «πρόβατα». Δεν έχει σημασία αν κάποιοι (και πιστεύω λίγοι) σέβονταν τους ασφαλισμένους και δεν τους έβλεπαν σαν πρόβατα για άρμεγμα. Ακόμη και αυτοί το κέρδος το έπαιρναν –τίμια, εντάξει- από την διάδοση της φήμης τους από τους μαντρωμένους ΙΚΑτζίδες. Σημασία όμως έχει ότι η συντριπτική πλειοψηφία –συγνώμη αν δεν συμφωνείτε ότι είναι πλειοψηφία, αλλά αποφάσισα να μη δίδω άσυλο ούτε στο σινάφι μας- και καθολικά οι φορείς το εξέθρεψαν και μόνο για την τιμή των όπλων μιλούσαν για αυτό ενίοτε, ευχόμενοι να μη τους ακούσει κανείς και χαλάσει η σούπα. Έλα όμως που έχει ο καιρός γυρίσματα !!!
Και μη μου πείτε «μα με τόσο λίγο χρόνο για κάθε περιστατικό στο ΙΚΑ πώς να κάνει δουλειά»? «Τον έβλεπε μετά για να κάνει σωστή ιατρική, …» Πώς είπατε? Και τότε γιατί δεν κατήγγειλε αυτού του είδους την εργασιακή σχέση και να απαιτήσει χρόνους και αμοιβές που να αρμόζουν σε αξιοπρεπή άσκηση της ιατρικής και φροντίδα του ασθενή? Αλλά, αν αυτό τον απασχολούσε, τότε γιατί περιφρουρούσε το κάστρο μέχρις εσχάτων? Και δεν έκανε τα ανωτέρω βήματα?

Τώρα λοιπόν το μόνο που διαφέρει είναι ότι οι ανεξέλεγκτες αγέλες προβάτων, περιορίζονται δραματικά. Αυτό, σε συνδυασμό με την ληστρική σιωπή και συμπαιγνία των φορέων ως τώρα στη διαχείριση των ασθενών ΙΚΑ –ΤΕΒΕ κ.λ.π., τους αφαιρεί το δικαίωμα δια να ομιλούν, για να θυμηθούμε και τον για πολλούς τρισκατάρατο Μητσοτάκη.

(*) Για την Ιστορία της Γενικής Ιατρικής: Τελικά δεν απέκτησα μπάρμπα στην Κορώνη. Αλλά? Αλλά, επί εποχής Σολωμού στο ΙΚΑ, απεφάσισε να βάλει Γ.Γ. στο σύστημα και δεσμεύτηκε στους φορείς να προσλάβει όλους τους Γ.Γ. που θα έβαζαν αίτηση το επόμενο διάστημα και για κάποιους μήνες. Και τίμησε το λόγο του. Έτσι, αν και είχα κάνει πολλαπλές αιτήσεις ως τότε και βρίσκονταν στα αζήτητα, η νέα μου αίτηση έπιασε τόπο, μαζί με άλλων εκείνη την εποχή, όπως του Μ.Κ. στην Ν.Φιλαφέλφεια, του Δ.Τ. στην Κηφισιά, της Π.Π. στις Αχαρνές και άλλων που δεν θυμάμαι λεπτομέρειες. Πολλοί Γ.Γ. που είναι στο ΙΚΑ οφείλουν στον κ. Σολωμό ένα ευχαριστώ.

Για την αντιγραφή από το Φόρουμ Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (  http://www.pfy.gr/forum/index.php/topic,2465.msg22045.html#msg22045  )

Αργύρης Αργυρίου,
Γενικός Ιατρός.

Σε ότι αφορά το κείμενο του κ. Μιχάλη έχω μόνο να απαντήσω λαϊκα: Ε όχι ρε φίλε να μας κάνεις και μάθημα περι ηθικής!!

Τόσα χρόνια ειδικευόμενος μέσα στα νοσοκομεία είδα πλήθος πανεπιστημιακών - διευθυντών ΕΣΥ πέρα από τον ικανοποιητικότατο μισθό που λάμβαναν, να πληρώνονται για εφημερίες που δεν έχουν κάνει, να έχουν παράλληλα μαύρα εισοδήματα (με διάφορους τρόπους), να κατασπαταλούν τους πόρους και τα χρημάτα του ΕΣΥ προς εξυπηρέτηση φίλων, πελατών (πελάτες σε δημόσια νοσοκομεία;) και στο τέλος μερικοί από αυτούς για τις δωρεάν υπηρεσίες (αξίας εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ) που είχαν προσφέρει, να γίνονται και βουλευτές!

Οι περισσότεροι ιδιώτες ιατροί σήμερα είναι νέοι που παλεύουν για την επιβίωση τους! Οι παλαιότεροι ιδιώτες, όπως και ΕΣΥτες, αυτοί που είναι στην ηλικία του κ. Μιχάλη, είχαν τον τρόπο τους και άρμεγαν την αγελάδα, τόσο εντός όσο και εκτός συστήματος!

Το μεικτό 20αρικό του ΙΚΑ, έσωσε πολλά νέα παιδιά στην πόλη μας γιατί μπήκε λίγος κόσμος στα ιατρεία τους. Ευτελής αμοιβή, αλλά μπορούσες να καθορίσεις μόνος σου τον χρόνο επίσκεψης! Με το 184 γιατί θέλει να βάλει εμένα το κράτος προμετωπίδα ώστε να μαλώνω με τους ασθενείς που δεν θα μπορώ να εξυπηρετήσω! Τι θα προλάβω με κατά μέσο όρο 25 άτομα ημερησίως/καθημερινά/ 5 εργάσιμες ημέρες την εβδομάδα, να κάνω; Θα τους λέω περάστε το απόγευμα, πληρώστε να σας εξετάσω! Είναι σύστημα αυτό;

Όταν γράφονται τέτοια κείμενα από τους μεγαλύτερους σε ηλίκια συναδέλφους καλό είναι να κάνουν πρώτα την αυτοκριτκή τους για τους λόγους τους οποίους φτάσαμε εδώ (που επιβαρύνουν αποκλειστικά τους ίδιους) και να μην το παίζουν οσιομάρτυρες στις πλάτες νέων συναδέλφων που δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί.

Αργύρη εσύ με την σύμβαση του ΙΚΑ, βγάζεις τα έξοδα του ιατρείου σου;

Βασίλη, δεν νομίζω ότι ο Δημήτρης Μιχάλης εννοεί ότι οι Ιατροί του ΕΣΥ είναι πιο ηθικοί από τους ιδιώτες Ιατρούς.

Αυτό που λέει είναι ότι οι Ιατρικοί Φορείς (και, συμπληρώνω εγώ, κυρίως ο ΠΙΣ) δεν φρόντισαν να προτείνουν λύσεις που να εξυπηρετούν το συμφέρον του Γενικού Καλού αλλά ούτε καν το συμφέρον της πλειοψηφίας των Ιατρών.

Και το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας του Λαού αλλά και των Ιατρών είναι να ανοίξει επιτέλους το επάγγελμα του ιδιώτη Ιατρού.

Αργύρης Αργυρίου,
Γενικός Ιατρός.

Αργύρη,

Τις απόψεις μου για το άνοιγμα του επαγγέλματος τις ξέρεις. Ανήκω στην μειοψηφία.

Σαφώς και οι ιατρικοί σύλλογοι δεν κατόρθωσαν να προασπίσουν το συλλογικό συμφέρον, απλά γιατί από τότε τα μέλη τους δεν ενδιαφέρονταν (εννοώ ολοί οι ιατροί) και ακόμα δεν ενδιαφέρονται.

Δεν διαχωρίζω τους μέσα στο ΕΣΥ σε σχέση με τους έξω.

Αντέδρασα και αντιδρώ γιατί τόσα χρόνια στην Ελλάδα από τους μεγαλύτερους σε ηλικία συναδέλφους όλο συμβουλές και νουθεσίες ακούω για το τι πρέπει να γίνει, ενώ όλο αυτό το τερατούργημα δημιουργήθηκε και διογκώθηκε ερήμην μου (και των περισσότερων άλλωστε). Όταν κάποιος έχει διευθυντική θέση στο ΕΣΥ δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Δεν φταίνε μόνο οι άλλοι που άρμεγαν την αγελάδα! Αυτό λέω, λίγο αυτοκριτική δεν βλάπτει!

Ο Δημήτρης Μιχάλης, μου έστειλε με email την παρακάτω απάντηση την οποίο και δημοσιεύω:

Αργύρης Αργυρίου.

Αγαπητέ κ. Αργυρίου,
Είδα (αρκετά αργά, όντως, αλλά ως μη εργαζόμενος στην περιοχή σας, δεν επισκέπτομαι συχνά την σελίδα σας) τις –δίκαιες, αλλά ελλείπουσες σε ενημέρωση- αντιδράσεις του συναδέλφου Β. Μαρσέλου στο φόρουμ σας που αφορούν αναδημοσιευμένο από εσένα κείμενό μου που είχε μπεί στο φόρουμ και σε παρακαλώ, αν κρίνεις σκόπιμο και θές, να ανεβάσεις την κατωτέρω απάντηση:
1.  Μίλησα για τον συντεχνιασμό των φορέων, γύρω από τον οποίο όλοι σχεδόν συνωστιστήκαμε- (από φόβο? Από έλλειψη ήθους? Από λάθος πληροφόρηση?, δεν έχει πιά σημασία) αφήνοντας τη διαχείριση των πραγμάτων σε ξεπουλημένους πρωτοστάτες. Δεν αρνούμαι την αυτοκριτική, αλλά δεν αφορά ειδικά εμένα, όταν 1ον το δεδομένο αυτό φτάνει ως πρακτική μέχρι τους νεότερους και βασίλευε έως και προ έτους (προ ΕΟΠΥΥ), χωρίς να έχει εκλείψει βεβαίως και δεν περιορίζεται μόνον στους παλαιότερους, 2ον προσωπικά δεν κρύφτηκα πίσω από κανέναν βαθμό ΕΣΥ αλλά είπα ευθαρσώς ότι και εγώ από τα «πρόβατα» που είχα δικαίωμα να ανοίξω την πόρτα του μαντριού τους μπαίνοντας στο ΙΚΑ δημιουργήθηκα ως ιδιώτης.
Πρέπει όμως όλοι να δεχτούμε πως, ότι και να συνέβηκε, μετά το shock στο οποίο όλοι υποβληθήκαμε –και περισσότερο εσείς οι ιδιώτες με τον ΕΟΠΥΥ- πρέπει να πούμε γυμνές τις αλήθειες  και να κοιτάξουμε μπροστά.
Γι’ αυτό λέω ότι οι Ι.Σ. δεν δικαιούνται να ομιλούν (αφορά σαφώς τους 2-3 μεγάλους και τον ΠΙΣ και σε ελάχιστες περιπτώσεις τους περιφερειακούς που και να ήθελαν δεν μπορούσαν να επηρεάσουν την γενική πολιτική), αφού αυτοί, όχι μόνο δεν έκαναν ποτέ θετικές για τους πολίτες και τους γιατρούς προτάσεις, αλλά απεναντίας έκαναν πλάτες στους επιλέγοντας τις πολιτικές που οδήγησαν εδώ και εθελοτυφλούσαν –έως και σήμερα- στους μηχανισμούς που οδήγησαν στον υπερπληθωρισμό των γιατρών και κατά συνέπεια τη φθηνή ιατρική εργασία. Και για να μη μένει η εντύπωση ότι μου είναι «εχθρικός τόπος» οι Ι.Σ. ας θυμίσω εδώ ότι για πολλά έτη υπήρξα μέλος Ι.Σ. και προσπαθήσαμε πολλά να επηρεάσουμε, αλλά εις μάτην, καθ’ ότι εμείς οι «επαρχιώτες» είμαστε «ψείρες» στο σβέρκο των «πρωτευουσιάνων» και ούτε να ακούσουν τι λέμε δεν θέλουν (αφού και οι μικροί μας αριθμοί δεν μπορούν να τους αναγκάσουν).
2.  Ας μη προτρέχει ο συνάδελφος παρασυρόμενος από την αγωνία του για το αύριο και την οργή του γι’ αυτά που δεν έκαναν οι παλαιότεροι. Κάποιοι προσπάθησαν να κάνουν κάποια πράγματα. Δεν μπορείς να τους βάζεις όλους στο ίδιο καζάνι. Καλά είναι αν δεν γνωρίζουμε πρόσωπα, να μην κρίνουμε ότι δίνουν «όλο συμβουλές και νουθεσίες» χωρίς να ξέρουμε αν και ποιους αγώνες έδωσαν για να δικαιούνται να κάνουν αποτύπωση πραγμάτων και σκέψεων, όπως εκείνοι τα αντιλαμβάνονται (και όχι να δίδουν νουθεσίες, κάτι που δεν σκοπεύω ποτέ, ούτε και είναι το πνεύμα εκείνου του κειμένου).
Και πράγματι πολλοί δ/ντες (μόνον?) κάνουν εφημερίες μαϊμού, όπως και πολλοί διοικητικοί που δεν έκατσαν ποτέ στη δουλειά τους μετά τις 2 το μεσημέρι παίρνουν υπερωρίες !!! Η φαυλότητα στο δημόσιο είναι παντού διάχυτη. Αυτό μας δίδει το δικαίωμα συλλύβδην να αρνούμαστε να ακούσουμε κάποιον που απασχολείται σε αυτό? Μας δίδει το δικαίωμα μήπως να μη θέλουμε να δοιύμε τα «στραβα» του δικού μας χώρου? Θα ήταν καλά όμως να ανατρέξει κανείς να δεί τι έχω γράψει γι’ αυτά, τόσα χρόνια κατ’ επανάληψη καθώς και να μάθει αν εφημερεύω ή όχι (όπως και αυτή τη στιγμή που Σάββατο βράδυ είμαι στο ιατρείο και μάλιστα διανυχτερεύω σε δωμάτιο χωρίς τουαλέτα [απλό θάλαμο] για να έχουν τουαλέτα οι βοηθοί μου που μπαινοβγαίνουν στα περιστατικά ολονυκτίς), πρίν με κρίνει (εμένα ή οποιονδήποτε άλλον) και θεωρήσει «από καθέδρας» τις απόψεις μου (ή τις απόψεις του).
Κλείνοντας συνοψίζω: Αν και δεν είναι άνευ σημασίας το πόσο προσπάθησε κανείς να ανατρέψει τα κακώς κείμενα, πιο δημιουργικό είναι για μένα να ακούω τις θέσεις που αποτυπώνονται και να αναζητώ σε αυτές την ύπαρξη δίκαιων και σωστών θέσεων ή όχι. Ποτέ δεν είδα σα εθνομάρτυρες τους ΕΣΥτες και «δουλεμπόρους» τους ιδιώτες. Υπήρξα και στα δύο «στρατόπεδα» και πιστεύω ότι όσο αισθανόμαστε διαφορετικά στρατόπεδα, θα συνεχίζουν οι «βασιλείς» μέσω της διαίρεσής μας να βασιλεύουν. Οι γιατροί είναι επιστήμονες που από όποιο μετερίζι και αν κινούνται πρέπει να έχουν 2 στόχους: 1ον την προστασία του πολίτη και την προστασία / προαγωγή της υγείας του και 2ον: την διατήρηση της αξιοπρέπειας του επιστήμονα. Σ’ αυτό μπορούμε να είμαστε ενωμένοι και να κινούμαστε με ενιαία γραμμή επίθεσης και άμυνας, αρκεί να κατανοήσουμε ότι όλα αυτά τα χρόνια ο μόνος «εχθρός» μας ήταν αυτοί που αφήναμε να κ»κανονίζουν» για εμάς, οι «προστάτες μας» των χαρασσόντων πολιτική Ιατρικών Συλλόγων. Και αυτοί ήταν πάντα οι μεγάλοι και ο Πανελλήνιος.
Συναδελφικά, Δημ. Γ. Μιχάλης