Όσο απλό και αν ακούγεται πιστεύω πως η καλύτερη μέθοδος αξιολόγησης θα προέλθει από τους ίδιους τους συναδέλφους, κυρίως από αυτούς που αναμένουν στην ειδικότητα. Να πάρουμε ως παράδειγμα το ειδικό κομμάτι της καρδιολογίας το οποίο και γνωρίζω από κοντά. Καταθέτοντας ένα πρόγραμμα σπουδών κατά την δειάρκεια του οποίου ο ειδικευόμενος είναι σε θέση να διεξάγει πχ 700 echo, 250 τεστ κόπωσης, επίσης θα έχει δυνατότητα ενός εβδομαδιαιου σεμιναρίου (ελλάδα ή εξωτερικό), αναλυτικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα ανά εξάμηνο, επιστημανικό έργο, εργασίες, κοκ, το συγκεκριμένο πρόγραμμα εκπαίδευσης θα είναι πολύ δελεαστικό. Αλλά αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος (ίσως η πιο εύκολη). Εαν δώσεις την δυνατότητα σε έναν διευθυντή κλινικής να διαμορφώσει ένα δελεαστικό πρόγραμμα σπουδών, θα πρέπει αντίστοιχα να τον οπλίσεις και με την δυνατότητα να διαλέξει τους καλύτερους... Οπότε τέρμα και η επετηρίδα στην αναμονή ειδικότητας (να μην δηλώνεις όπου θέλεις, αλλά να πηγαίνουν οι καλύτεροι στις καλύτερες κλινικές). Δηλαδή να καθιερωθούν εξετάσεις μετά την ιατρική σχολή (πανελλήνιες, αδιάβλητες), αντίστοιχες με αυτές των ΗΠΑ (GMAT), από τις οποίες θα μαζεύεις credits. Ο ιατρός με τα περισσότερα μόρια, θα έχει περισότερες επιλογές. Οι κλινικές με τα καλύτερα προγράματα σπουδών, θα μαζεύουν τους καλύτερους. Αντίστοιχα θα διανέμεται και η χρηματοδότηση των κονδυλίων της ειδικότητας από τα κεντρικά.
Είναι μία μέθοδος, σίγουρα υπάρχουν και άλλες καλύτερες. Θέληση από το κράτος δεν υπάρχει.