Μήπως η αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία ολοκλήρωσε τον κύκλο της?

  Τελευταία όλο και μεγαλύτερος αριθμός πολιτών αντιδρά στα τεκτενόμενα και μάλιστα πολύ συχνά με βίαιο τρόπο. Πολλοί σοφοί και μή πέρνουν το λόγο για να εξηγήσουν αυτή την έξαρση της βίας και πολλές σοβαρές ή μη αναλύσεις γίνονται για το θέμα. Θα ήθελα λοιπόν να βάλω σαν προβληματισμό μια άλλη διάσταση και θα ήταν ενδιαφέρον να ακούσω τις απόψεις σας.
  Είναι δεδομένο ότι το κάθε κυβερνόν κόμα κυβερνά στο όνομα μιας πλασματικής πλειοψηφίας με δεδομένο ότι μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση με  32-35% των ψηφισάντων που στην πραγματικότητα δεν είναι παρά το 20-25% των ανθρώπων που κατοικούν σε μιά χώρα που κυβερνάται από αυτή την κυβέρνηση. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πολύ μεγαλύτερος να είναι ο αριθμός των ανθρώπων που δεν αισθάνονται την υποχρέωση να υποστηρίξουν τις θέσεις της κυβέρνησης, αν μάλιστα σαυτούς προστεθούν και οι απογοητευμένοι ψηφοφόροι που είναι βασιλικώτεροι του βασιλέος. Έτσι λοιπόν όσο μαζικότερη είναι η αντίδραση του κόσμου τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες ακρέων εκδηλώσεων σε συνάρτηση βέβαια με το διεκδικούμενο στόχο.
  Σκέφτομαι λοιπόν αν βρίσκαμε ένα σύστημα που οι μειοψηφίες δεν θα είχαν απλά τον ρόλο της κριτικής, αλλά θα συμμετείχαν ενεργά στην εφαρμοσμένη πολιτική σκηνή αναλογικά με την δύναμή τους, μήπως θα είχαμε λιγότερους αντιφρονούντες και λιγότερες πιθανότητες για ακραίες αντιδράσεις. Μήπως τα φαινόμενα της επικυριαρχίας μιας μειοψηφίας στην πραγματικότητα που γίνεται κυβέρνηση λόγω εκλογικού συστήματος θα περιορίζονταν δημιουργόντας έτσι ένα περιβάλον συνενόησης περισότερο και λιγότερο σύγκρουσής. Και βέβαια πολλά άλλα πιθανά σημαντικότερα θα ήταν τα κέρδη από μιά τέτοια προσέγγιση.
  Είναι βέβαιο ότι δεν είμαι θεωριρικός πολιτικής και όποιες σκέψεις είναι απόροια καθημερινής πραγματικότητας.

Αν κάποιος δει το θέμα της διακυβέρνησης  ως μέθοδο υλοποίησης της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης , τότε το θέμα που τήθετε έχει να κάνει απλά με την συναίνεση των κομματικών οργανισμών που εκφράζουν αυτήν την κυριαρχία .
Το θέμα που θέτεις σε πρώτη ανάγνωση  δείχνει να αποτελεί αντικείμενo προβληματισμού σε μια αταξική θεώρηση της κοινωνίας .
Νομίζω πρέπει να γίνεις πιο συγκεκριμμένος.

Αρχικά ευχαριστώ για την αρχή του διαλόγου. Αν κάτι πιστεύω ότι πρέπει να αμφισβητηθεί είναι η απόλυτη κυριαρχεία μιας άρχουσας τάξης, που όσο την έχω γνωρίσει, λειτουργεί με τους δικούς μας και τους άλλους. Έτσι λοιπόν με τους προβληματισμούς μου, αυτό που ζητώ να βρώ είναι, πως θα περιορίσουμε την δυνατότητα των κομάτων που παραδοσιακά νομίζουν ότι εκφράζουν τον κόσμο, ενώ στην πραγματικότητα εκφράζουν την άρχουσα ή κυρίαρχη ιδεολογία. Νομίζω ότι η μόνιμη εναλλαγή στο κυβερνητικό σκηνικό των ίδιων κομάτων και πολύ περισσότερο των ίδιων οικογενειών, έχει εποβάλει στον μέσο, συνήθως ράθυμο περί την πολιτική, Έλληνα την άποψη ότι ψηφίζουμε μια φορά με χαλαρό συνήθως τρόπο ή με βάσει κάποια προσωπικά αναμενόμενα κέρδη και μετά παρακολουθούμε τα γεγονότα από τον καναπέ στην τηλεόραση. Αυτό βέβαια είναι και το επιδιοκόμενο των κομάτων εξουσίας που θέλουν να αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς με την επίκληση μιας ψεύτικής πλειοψηφίας που απέκτησαν στις εκλογές. (σχετικά με την πλειοψηφία αναφέρθηκα στις πρώτες σκέψεις μου). Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αντιδρούν βίαια τα κόματα εξουσίας κάθε φορά που οργανωμένοι και προβληματισμένοι πολίτες  τους αμφισβητούν αυτό το δικαίωμα. Και επειδή η βία φαίρνει βία και μάλιστα πολλές φορές τυφλή, γιαυτό αναρωτιέμαι αν μπορούμε να βρούμε ένα τρόπο που θεσμικά θα έχουμε όλοι λόγο στην εφαρμοσμένη πολιτική με το δικαίωμα και οι μειοψηφίες, σαφώς πέραν των κομάτων εξουσίας, να μπορούν να συμετέχουν στην στο βαθμό που τους αναλογεί στις αποφάσεις για την εφαρμογεί κάποιων μέτρων. Αν αυτό συναίβενε τότε νομίζω ότι περισσότεροι άνθρωποι θα ασχολούνταν με την πολιτική, που σήμερα θεωρώ ότι είναι πλήρως απαξιωμένη, περισότεροι ανθρωποι θα συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία, πολύ περισσότεροι θα άφηναν τον καναπε για να έχουν ενεργό συμμετοχή σε δράσεις και ενέργιες που θα τους ζητούσε μια κυβέρνηση πολλών των κομάτων και σίγουρα πολύ περισσότεροι θα είχαν την αίσθηση ότι συνδιαμορφώνουν την καθημερινώτητα με απότέλεσμα ενεργούς πολίτες υπεύθυνους που και την βία θα ελέγχουν πριν εκδηλωθεί αλλά κυρίως δεν θα αφήνουν περιθώρια για την κρατική βία. Βέβαια μια τέτοια σκέψη σαφώς δεν περιορίζει τα αποτελέσματά της μόνο στον περιορισμό της βίας, αντίθετα δημιουργεί συνθήκες δημιουργίας που η βία θα συρικνωθεί από τις καταστάσεις και όχι μέσα από στρατηγικούς σχεδιασμούς. Πολλά θα μπορούσε να αναφέρει κανείς σαν αναμενόμενα οφέλη μιας τέτοιας επολογής. Υπάρχουν τεράστια κενά στον σχεδιασμό εφαρμογής.όμως νομίζω ότι αυτό είναι κάτι δύσκολο θεωρητικά και τέλος πάντων κατοπινώ. Σήμερα θέλω να δούμε αν πρέπει να αμφισβητηθεί ή κυρίαρχη άποψη της πλειοψηφίας η οποία μάλιστα στην δική μας αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία του συστήματος απλής αναλογικής είναι θληβερή μειοψηφία και μάλιστα πολλές φορές τυρανική για την πραγματική πλειοψηφία κομάτια της οποίας αντιδρούν ακραία σε κάποιες επιλογές, κάτι που δεν θεωρώ αρχικά σωστό έστω και αν είναι αντίδραση στην κρατική βία της μειοψηφίας, γι΄αυτό και τον γενικότερο προβληματισμό μου τον επικεντρώνω στο θέμα της βίας σαυτή την φάση.

Είναι γεγονός πως η χώρα μας δεν πρωτοτυπεί σε αυτόν τον τομέα και ακολουθεί την παγκόσμια τάση, τόσο σε οριζόντιο όσο και σε κάθετο επίπεδο. Δανείζομαι τους όρους «οριζόντια» και «κάθετη» τάση από την γενετική εννοώντας το τι γίνεται σήμερα σε όλον τον πλανήτη (οριζόντια τάση), αλλά και τι έχει συμβεί διαμέσων των αιώνων (κάθετη τάση). Σήμερα μπορώ να απαριθμήσω πολλές αναπτυγμένες χώρες στις οποίες θριαμβεύει η εναλλαγή δύο κομμάτων ή δύο συνασπισμών κομμάτων στην εξουσία (ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Σουηδία, Ισπανία, Φιλανδία, Γαλλία, Δανία, κοκ). Οι χώρες αυτές ουσιαστικά αποτελούν το σύνολο των αναπτυγμένων κρατών παγκοσμίως και απολαμβάνουν τόσο έναν πολιτικό πολιτισμό, όσο και αναβαθμισμένες παροχές / υπηρεσίες προς τους πολίτες τους. Η περίπτωση της Ιταλίας (κυβέρνηση συνεργασίας, όταν δεν βασιλεύει ο Μπερλουσκόνι) είναι ενδεικτική της αποτυχίας των συνασπισμών κομμάτων, αποτελώντας η χώρα αυτή ένα πρότυπο ακυβερνησίας και μη λήψης αποφάσεων. Μελετώντας την περίπτωση της Γερμανίας, όπου ένα πραγματικά ριζοσπαστικό κόμμα (οικολόγοι πράσινοι – Γιοσκα Φίσερ) κατόρθωσε να ανέλθει στην εξουσία, το αποτέλεσμα ήταν αποκαρδιωτικό. Σιγά – σιγά εγκαταλείφθηκαν όλες οι ριζοσπαστικές θέσεις που συμπεριελάμβανε στις προγραμματικές του θέσεις προς χάριν της real politic. Μοιραία ήταν η μετεξέλιξη του σε ένα δυσκίνητο και τυπικό κόμμα εξουσίας.
Παράλληλα εξετάζοντας την κάθετη τάση παρατηρούμε ότι ακόμα και σε χώρες που λόγω του υφιστάμενου εκλογικού συστήματος είναι δύσκολο να εδραιωθεί η οικογενειοκρατία, αυτό εν τούτοις συμβαίνει (ΗΠΑ: οικογένεια Κένεντυ, Μπους ). Που βρίσκεται λοιπόν το λάθος; Δεν εκφράζεται η πλειονότητα του κόσμου από τα υπάρχοντα κόμματα εξουσίας; Η ύπαρξη πολλών ή νέων κομμάτων αποτελεί την λύση; Πρέπει όντως να αλλάξει το εκλογικό σύστημα ώστε να αντιπροσωπεύονται οι μειοψηφίες (ουσιαστικά αδρανείς πλειοψηφίες όπως τις περιγράφεις);
Εάν δεχτούμε τον ισχυρισμό σου και εδραιώσουμε ένα διαφορετικό σύστημα αντιπροσώπευσης στην νομή της εξουσίας, το τελικό αποτέλεσμα πάλι θα ήταν προβληματικό. Αυτό γιατί στην ουσία δεν φταίει το σύστημα, αλλά οι υπάρχουσες δομές του ελληνικού κράτους που στρέφουν τον κόσμο μακριά από αυτό. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΟΥΤΩΣ Η΄ ΑΛΛΩΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ. Η αποχή του κόσμου από τα κοινά (και εδώ ένα ακόμα παγκόσμιο φαινόμενο – οριζόντια τάση) δημιουργεί τα όποια προβλήματα και συνεπώς τα φαινόμενα οικογενειοκρατίας (ψηφίζουν λίγοι, καθοδηγούνται πιο εύκολα και έτσι ο Μητσοτάκης ετοιμάζει ως και τα δισέγγονα του για κάθοδο στην πολιτική). Εάν συμμετείχαν οι περισσότεροι τα φαινόμενα αυτά θα είχαν οπωσδήποτε ελαττωθεί (δεν τρέφω αυταπάτες για να πω ότι θα εκμηδενίζονταν). Πιστεύω ότι κάτω από τις προϋποθέσεις μια αληθινής συμμετοχικής δημοκρατίας μέσα από την μαζική ενασχόληση τα υπάρχοντα 4 ή πέντε κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου είναι υπεραρκετά. Το γιατί ο κόσμος (παγκοσμίως) δεν ασχολείται, είναι ένα άλλο πολύ μεγάλο κεφάλαιο και εδώ θα θέσω μία πολύ σημαντική παράμετρο η οποία από τους περισσότερους αγνοείται όταν διεξάγουν τέτοιες συζητήσεις. Ο κόσμος ( ή λαός κατά άλλους), παρακινείται τελικά από μεγάλα γεγονότα, ή μεγάλους ηγέτες (παγκόσμιοι πόλεμοι, δικτατορία, Παπανδρέου, Καραμανλής) μ ε χαρακτηριστικό παράδειγμα της εποχής μας τον Obama, του οποίου η χαρισματική προσωπικότητα, κατέβασε τους συνήθως αδιάφορους αμερικάνους να ψηφίσουν μαζικά.     

Είναι αλήθεια ότι δύσκολα θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει όσα αναφέρεις μια και υπερασπίζεσαι ένα σύστημα καθοσιωμένο στους αιώνες.Όμως η οικογενιοκρατεία έστω και μέσω της αποχής ή μη συμμετοχής διαιωνίζεται και φυσικά τα φαινόμενα βίαιης αμφισβήτησης της εξουσίας διογκόνωνται καθημερινά. Αν μάλιστα δεχθούμε ότι και η μη συμμετοχή ως ένα σημείο πρέπει να θεωρηθεί παρενέργεια του συστήματος το οποίο αποφασίζει πριν και χωρίς εμάς για εμάς τότε νομίζω ότι θα μπορούσαμε αν όχι να αμφισβητίσουμε το σύστημα τουλάχιστον να συζητήσουμε αν μπορούμε με παρεμβάσεις να το διορθώσουμε με σκοπό την ελαχιστοποίηση των παρενεργειών του.Θα επιχειρίσω ίσως να καταθέσω και κάποιες σκέψεις για εκλογικές διαδικασίες πέρα από συστήματα που θα μπορούσαν ίσως να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά αυτό θα το κάνω λίγο αργότερα γιατί θεωρώ ότι υπάρχει ενδιαφέρον για το θέμα. Μάλιστα υπήρξε και μια άποψη κάποιου χάκερ που κατέβηκε καλώς ( για διαδικαστικούς λόγους μια και επί της ουσίας ήταν ενδιαφέρουσα θεωριτικά μια και μιλούσε για άμεση δημοκρατία ) από την ιστοσελίδα, που επιβεβαιώνει την άποψή  μου για ενδιαφέρουσα συζήτηση.

Αλήθεια μετά την νέα τάξη πραγμάτων, πότε νομίζεται ότι πρέπει να ξανασυζητήσουμε τα πολιτικά τεκτενόμενα τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην αντιπολίτευση,με αφορμή ότι μας αφορά πρώτα σαν γιατρούς και μετά σαν πολίτες. Μας βοηθάει η συγκεριμένη αλλάγή εξουσίας; Περιμένουμε κάτι καλύτερο στην λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος από τα όσα συμβαίνουν στη ΝΔ. Ποιά η άποψή σας για την ωριμότητα του εκλογικού σώματος τόσο στην κοματική του επιλογή, όσο κυρίως στην επιλογή προσώπων. Συμφωνείται με την αποψή μου ότι οι ψήφοι ήταν κυρίως ψήφοι τιμωρίας πολιτικών επιλογών και πολιτικών προσώπων;

Όταν στο παραπάνω σχόλιο -Απρίλιος του 2009- έκανα λόγο για συμμετοχική δημοκρατία δεν φανταζόμουν ότι 6 μήνες μετά, (10/2008) ο Γιώργος Παπανδρέου θα γίνονταν πρωθυπουργός εκμεταλλευόμενος αυτό ακριβώς το σύνθημα (του οποίου η πατρότητα του ανήκει, δεν την διεκδικώ). Η παραπάνω συζήτηση κέντρισε το δικό μου ενδιαφέρον, ώστε να ψάξω λίγο παραπάνω, διαβάσω λίγο περισσότερο, ώστε να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου. Πολύ χρήσιμο βοήθημα το πασιγνωστο scribd, η γνωστότερη Online βάση κείμενων, βιβλίων, με αρκέτα πονήματα ακόμα και άγνωστων ανθρώπων. Μερικά κείμενα αντιεξουσιαστών, ήταν ιδιαίτερα καλά.
  Αρχικά κατέληξα στο γεγονός ότι συμμετοχική δημοκρατία, με την έννοια της αμέσης εμπλοκης πολυπληθών ομάδων, στην λήψη αποφάσεων, δυστυχώς δεν μπορεί να υπάρξει. Μία κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να λάβει αποφάσεις σε εύλογο χρονικό διάστημα, πάντα κάτω από ειδικές συνθήκες (νομοθεσία, κοινωνικές ομάδες, ευρωπαική ένωση, παγκόσμιο σύστημα, τοπικές ιδιαιτερότητες και με αυτα δεν εννοώ τα μικροσυμφέροντα) τις οποίες οι περισσότεροι από εμας (έξω από τον χορό) δεν μπορούμε να αντιληφθούμε.
  Είναι γεγονός ότι ένας πολίτης δεν μπορεί να εκφέρει εμπεριστατωμένη άποψη, γνωρίζοντας όλες τις παραμέτρους, για το κάθε θέμα της οικονομικής πολιτικής, εξωτερικής πολιτικής, υγείας κ.ο.κ. Εάν θελήσει να το κάνει θα πρέπει να σταματησει να δουλεύει και να ενημερώνεται για μια ζωή και παλι δεν θα προλάβει. Εδώ μας κουράζει πλέον να διαβάσουμε σε βάθος μια εφημερίδα, πως θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε εμπεριστατωμένη άποψη σε πάνω από ένα το πολύ δύο ειδικά θέματα; Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κυπριακό, μας έχει κουράσει τόσο πολύ, που κάθε αναφορά σε ένα τόσο σημαντικό θέμα, σε καθημερινή βάση την προσπερνάμε, δεν μας ενδιαφέρει. Πως μπορούμε λοιπόν να έχει άποψη ο καθένας για τις πολιτικές ως προς τον υδροφόρο ορίζοντα, τις αγροτικές επιδοτήσεις, το σύστημα πρωτοβάθμιας περίθαλψης, το δημοσιονομικό σχεδιασμό, τις σχέσεις ελλάδος - κίνας, το εξαγωγικό ισοζύγιο κ.ο.κ.;
  Άνθρακες ο θησαυρός λοιπόν, αυτό φαίνεται και απο την δημόσια διαβούλευση των νομοσχεδίων (opengov.gr), όπου όποιος ασχοληθεί με το να διαβάσει τα σχόλια, θα απογοητευτεί. Μέσα από αυτά προκύπτει η μικροπραγματικότητα του καθενός (μια αποσπασματική αληθεια) κάτω πάντα από τις ανάλογες συνθήκες διαβίωσης του. Παράλληλα η τάση των περισσότερων ανθρώπων είναι να μην σκοτίζονται και πολύ με οποιοδήποτε θέμα. Επιδερμικά θα ξύσουνε λιγάκι και δύο μέρες μετά κάποιο άλλο θέμα συζητησης θά υπάρχει.
  Να σημειώσω ότι πρωτοβουλία να ανοίξει ο διάλογος από την πλευρά της κυβέρνησης ήταν ένα πολύ θετικό βήμα, άλλα τόσο μεγάλο άνοιγμα του διαλόγου πλησιάζει το όριο του να χαρακτηριστεί δημοσκόπηση και όχι διάλογος, μιας και συμπεράσματα δεν προκύπτουν.
  Θα διαφωνήσω και με τον όρο του Προέδρου “Νέα τάξη πραγμάτων“, εγώ πουθένα δεν την βλέπω, τα δύο κόμματα αποτελούν μία γραμμική συνέχεια, η ενάλλαγη τους στην εξουσία είναι θετικό βήμα, αλλά οι πολιτικές τους παρακαταθήκες δεν διαφέρουν ούτε στο ελάχιστο, το ίδιο άνετα αισθάνομαι και με τους δύο σχηματισμούς.